Na pierwszym etapie praktyki (tonglen) możemy zacząć uczyć się doceniać wyjątkowość swojego życia. Możemy uczy się cieszyć najdrobniejszymi nawet przyjemnościami, jakie nas spotykają.

Łatwo przeoczyć chwile, gdy spotyka nas coś dobrego. Szczęście przychodzi często w sposób dla nas niezauważalny. Widziałam kiedyś rysunek przedstawiający człowieka o zdumionym wyrazie twarzy. Nad nim, w „chmurce”, było pytanie: „O co chodzi?”, a pod rysunkiem podpis: „Bob przeżywa chwilę zadowolenia”. Zwyczajność szczęścia sprawia, że trudno nam je uchwycić.

Kluczem do szczęścia jest w pełni świadoma obecność, obecność, w chwili, koncentracja na drobiazgach codziennego życia. Poświęcając uwagę zwyczajnym rzeczom – garnkom, patelniom, swojemu ubraniu, zębom – cieszymy się nimi. Obierając jarzyny albo czesząc włosy, dajmy wyraz radości ze swojego istnienia: głębokiej sympatii dla siebie i dla odczuwalnego we wszystkim dookoła życia. Taka uważność, w połączeniu z docenianiem wszystkiego, pozwala na pełny kontakt z rzeczywistością i daje radość. Jeśli docenimy i obejmiemy swą uwagą szerszą przestrzeń – innych ludzi, całe otoczenie – doświadczenie radości będzie jeszcze głębsze.

Uczniom tradycji zen zaleca się składanie pokłonów innym ludziom, a także zwyczajnym przedmiotom, by wyrazić szacunek. Uczy się ich, by poświęcali uwagę miotłom, sedesom, roślinom, wyrażając wdzięczność wszystkiemu, co się pojawia w ich życiu. Obserwując któregoś ranka Trungpę Rinpocze, jak nakrywa stół do śniadania, miałam wrażenie, jakbym obserwowała kogoś układającego bukiet kwiatów albo tworzącego teatralną scenografię. Z takim skupieniem i radością rozmieszczał na stole wszystkie przedmioty – podkładki pod talerze, serwetki; widelce, noże i łyżki; talerze i filiżanki. Zajęło mu to w sumie kilka godzin! Od tego czasu, mimo że na ogół mam na to tylko kilka minut, traktuję rytuał nakrywania do stołu jako okazję, by poczuć swoją obecność tu i teraz i cieszyć się nią.

Fragment książki Pemy Cziedryn „Miejsca, które budzą lęk”,
przeł. M. Orczykowska, Wydawnictwo Khandro, Kraków 2004

Źródło: buddyzm.edu.pl