Dlaczego w praktyce Dharmy kładzie się taki nacisk na “wyrzeczenie”? Ogólnie rzecz biorąc, powodem jest wciągająca właściwość światowych więzów i splamień; jeśli praktykujący umie trzymać się od nich z daleka, jest wielce prawdopodobne, że zbuduje to jego oddanie i aktywną służbę Dharmie.

Fundament  czujących istot  jest  taki, że  są  one buddami o  nieograniczonej i  nie podlegającej żadnym więzom naturze; obecnie czujące istoty są jednak skrępowane licznymi i różnorodnymi więzami cierpienia, głównie z powodu lgnięcia i rozwiniętych nawyków, przez co narzucają sobie szereg rozmaitych ograniczeń. Dlatego też postęp w praktyce Dharmy należy postrzegać jako serię doświadczeń przełamujących, czy też stopniowo zdzierających z praktykującego warstwy tych samoograniczeń.

“Wyrzeczenie” polega na przedarciu się przez narzucone samemu sobie ograniczenia. Trudno je jednak rozróżnić, a nawet zauważyć, więc uwolnienie się z krępujących więzów jest często poza naszymi możliwościami. Z tego powodu w celu stopniowego odzyskania naszej pierwotnej czystości zwracamy się ku i polegamy na praktyce Dharmy.

Kiedy zrozumiemy istotę naszej natury – fakt, że jest ona pozbawiona przeszkód, gdy utrzymamy umysł w stanie wolności od intencji oraz oczekiwań, w jednej chwili wyrzekniemy się wszelkich krępujących więzów i stopimy się z wszechogarniającą jednością.

Na ogół trudno jest od razu osiągnąć takie “wyrzeczenie”, dlatego właśnie udzielane są nauki o powtarzaniu świętego imienia “Amitaba”; ma to na celu osiągnięcie Czystej Krainy, z nadzieją, że na tej drodze praktykujący stopniowo odzyska swoją pierwotną czystość. Jeśli natomiast praktykujący potrafi od razu zastosować „wyrzeczenie”, równa się to “natychmiastowemu przebudzeniu”.

Napisane po chińsku i przetłumaczone na angielski 27 lipca, 2017, El Cerrito, California

Tłumaczenie na język polski: Julita Grodek

Źródło: khordong.pl